Tijdsgebrek
Ik vind het schrikbarend hoe we in onze samenleving steeds minder om elkaar geven. Noem het een gebrek aan interesse of 'tijdsgebrek', wat het ook is, feit is dat onze sociale omgang afneemt. Voor een kort praatje met de buurvrouw hebben we simpelweg geen tijd. En wat kan het ons überhaupt schelen wat die vrouw de godganse dag uitvreet.
Moeten we hier iets aan doen?
Godvermiljaardeju. Natuurlijk. Hoeveel percent van onze samenleving
moet vervallen in depressies, burn-outs en chronische vermoeidheid vooraleer we
beseffen dat er iets fout
zit? Dat we iets missen. We hebben nood aan begrip en affectie. We
hebben vragen bij honderd-én-één dingen en we willen af en toe ook eens
gewoon goe lachen. Maar onze samenleving heeft geen instituut die
deze belangen verdedigt. Ons politiek beleid denkt enkel aan
economische groei en tewerkstelling, maar niet aan, vergeef me de
hoogdravendheid, menselijke groei en ontplooiing.
Het religieus verlies
Ik loop er al een tijdje mee rond. Dit instituut was er wel! We hebben het alleen langzaam afgebroken. Het wegvallen van religie heeft een gigantisch gat achtergelaten in de samenleving. Eén waarvan ik nu pas van inzie hoe groot het is. Het aspect dat ik het meeste mis is de 'ontmoetingsfunctie' die ze bezat. De oudjes blijven elkaar nog ontmoeten op zondagochtend. Maar wat met jongeren en jongvolwassenen? Die zoeken en masse de sociale drukte op van koffiebars en theehuizen, zwembaden of bibliotheken. De Panos en de Delifrance, dat zijn de parochiezalen van vandaag.
Het
is niet mijn idee. Ik heb het van Willem-Jan Neutelings - wat ben
ik toch schatplichtig aan die man -. De tijd dat de kerk het centrum
vormde van het sociale leven is voorbij. Kerken zijn niet langer de
ontmoetingsplekken van weleer. De cinéma’s en musea zijn daarom des te
meer belangrijker voor de samenleving als plekken voor sociaal contact .
Dit verklaart ineens de spectaculaire en omvangrijke schaal van
gebouwen
als het MAS, het nieuwe gerechtsgebouw of het concertgebouw van Brugge.
Nu we
‘zonder kerken zitten’, zijn deze gebouwen en vooral hun foyer’s en
‘grand
café’s’ de ontmoetingsplekken geworden.
Een nieuw alternatief
Mogelijkheden om de weggevallen kerkelijke cohesie terug te brengen zijn dungezaaid en gaan dikwijls gepaard met kopen of consummeren. Daarom dienen we te zoeken naar gratis alternatieven die de sociale cohesie terug kunnen vesterken. Containerparken vormen hier een mooi voorbeeld van. De naam zegt het zelf, het zijn parken, publieke ruimten, die zowel nuttig als sociaal kunnen zijn. ‘Meneer, kunt u mij helpen met die graszakken uit te kappen?’ ‘Tuurlijk madam, ge hebt ne grote gazon precies?’
Daarom kwam Bovenbouw ook met het concept van de ‘containerpleinen’,
deze benadrukken nog meer de ‘ontmoetingskansen’ die deze plek heeft. Ze ontwierpen
te Berchem een haast huiselijk aanvoelend containerplein, geïnspireerd door de
ad-hok bouwstijl van Belgische tuinkoten en schuren. Naar het containerpark
gaan wordt zo een beleving. En het stad heeft er zo een gratis voor iedereen*
toegankelijke ontmoetingsplek bij.
 | ||
Poëzie op de muur van het conatinerpark: sensibilisering en cultuur maken van deze ruimte een echte 'plek'.
(bron: http://www.catapult.be/index.php/nl/projects/view/266 )
*conatinerparken
in Anwterpen zijn voor alle particulieren gratis toegankelijk. Voor
meer informatie over containerparken, openingsuren en sluitingsdagen: http://www.antwerpen.be/eCache/ABE/1/796.Y29udGV4dD04MDMzODc1.html
