No longer illegal.

For the abolition of the status of ‘illegal’. 

For the introduction of the word ‘newcomer'.
  
Thursdaynight. DeZomerfabriek, Antwerp. Together with a friend I stroll around on this former industrial site, which was charmingly decorated by some crazy design collective – I spotted even lampshades made out of lettuce – when suddenly I caught sight of a sticker, not much bigger then a teabag, with the words: nobody is illegal.

As a follower of alter-globalism i agreed with it immediately. So I took the sticker off and attached it to my chest pocket, like some sort of medal. But when i came home, i knew i should have another look at it. I wondered: What does it actually mean, to be illegal?
 
Let's go for a philosophical approach. To be is actually rather passive. It was my biology teacher who made me realize that. 'Enzymes' as he began ‘do nothing. They just 'are'. They just float around. All they have to do is be present." So ‘to be’ is innocent. It means existing. Doing nothing. How can you, according to some, yet be illegal?

Because you just happen to be always somewhere. And most, even almost all, somewheres belong to some one. How is that even possible?? Hah, to that question good old Rousseau has the answer! According to this French philosopher there just was this human that came across a piece of land, and he happened to be the first having the idea to put a fence around it and call it his. You see, property is not based on much.

But one can't ignore the present. Laws remain laws, we can’t go around them. But what we can do, is decide how we interprete them. If u think one should be able to live in the country of one's choice, then u should not speak of a ‘illegal’ but of a ‘newcomer’.

- Why 'newcomer'? Well, does this sound familiar. Just two weeks after the start of school a new kid joins the class. The teacher will always say something like ‘Okay guys, Tom here is new. I trust everyone tries to make him feel home and that we help him find his way around in our school.’ That’s, to the believe of this blogger, how we should deal with migration.

  
U want to choose which school you go to, right? Then why shouldn’t U be able to choose in which country you want to live. The freedom of choosing in which country one wants to live is fundamental. And if it isn’t a human right already, it should be made one. What I plea for is nothing more than a world wide Schengen-area.

1-2-3 Piano

Why is news often so cynical and dark? Luckily, those in persuit of hapiness can always find a bright spot. Just a few seconds ago a beautiful initiative caught my attention in today’s newspaper. I think it was the simplicity of the name that did dit.

1-2-3 Piano. It’s the name of a child game, in which one person has to stand against a wall with his back to the others and has to say ‘1-2-3 Piano’ in a slow way, since the others can run towards him as long as he’s turned away and try to tick him. You’re hardly a Beligian if you don’t know the game. But here it turned out to be something much more interesting!

Seven pianos were put in the streets and public buildings of Gent, that beautiful city in Belgium which you were just about to visit. ‘Play me, I’m yours’ is the concept, bringing people together trough live-music the target.  I’ve heard that one is standing under the new city-hall and one is strategicaly placed in the library. The positions of the other five you’ll have to find out. Get lucky! And let me know  how you played that pianist ;) ! (You have till the 28th of spetember.) 

picture: www.cobra.be

Schizofrenie vs. Geestverruimendheid

Onlangs zat ik op Sfinks, een wereldmuziek festival, te kijken hoe een groep Koreaanse  theater-acrobaten een Belgisch publiek en mezelf vermaakte. Om even alle twijfels van de baan te vegen, ik ben zelf ook een volwaardige Belg, Vlaming, Vlaams-Brabandenaar, Tervurenaar en wat wil je nog meer.

Ik heb echter ook Koreaanse overgrootouders. Dus tijdens de show, die met zijn mix van slapstick, zelfspot en acrobatische kunstjes heel het publiek mee had, was mijn eerste gedachte: Deze Koreanen zijn best grappig. Ik ben trots dat mijn ‘roots’ ook in deze cultuur liggen. Ik nam het mezelf voor om meer te weten te komen over deze Koreaanse ‘roots’.

Toen sprong er opeens een engeltje op mijn schouder (die verdacht veel leek op de oprichter van deze blog) die vroeg: Was het wel de moeite waard om helemaal op te gaan in een gemeenschap waar je drie generaties van verwijderd bent? Moeten mensen altijd die drang hebben om zich te definieren als iets anders? Zijn mensen niet gewoon mensen, en moeten we niet focusen op de gelijkenissen, en de verschillen stilaan beginnen vergeten?

Na lang overpeinzen van dit probleem, dacht de schrijver het antwoord gevonden te hebben. Mensen die geboren zijn met twee verschillende achtergronden, hebben een KEUZE.

- Ofwel zeg je: wij zijn anders, wij Koreanen hebben iets speciaals dat onmogelijk gevolgd kan worden door jullie, Vlamingen/Belgen/Europeanen. Wij zijn hetzelfde als andere Koreanen maar anders dan jullie.

- Ofwel kunnen we het opvatten als een kans, een rijkdom, een inzicht. Omdat mijn ouders elkaar leuk genoeg vonden, ondanks hun culturele verschilletjes, om kinderen te maken, heb ik de unieke mogelijkheid om in die twee culturen te kijken alsof ze alletwee die van mij zijn. Ik ben meer gemotiveerd om mijn inzicht in de Koreaanse cultuur te verrijken omdat ik Koreaanse voorouders heb.

Al de eigenaardigheden en unieke kantjes aan al de verschillende soorten mensen in de wereld zijn nog thuis te brengen voor iedereen die zichzelf ook een Homo sapiens sapiens noemt, en dat zie je net beter als je de kans hebt om twee soorten mensen van dichtbij mee te maken. Door twee verschillende dingen te zijn besef je dat die twee identiteiten eigenlijk niet zo ver uit elkaar liggen. De verschillen zijn er niet om geschuwd te worden, mits je altijd, altijd, altijd in je achterhoofd houdt wat dat schouder-engeltje  vertelde: Mensen zijn gewoon mensen. Ze lachen, leven, lijden, vrijen, boeren, scheten vaak op heel andere manieren of in andere maten, maar uiteindelijk doen ze het wel allemaal.

Allemaal goed en wel, zult u denken, die utopische ideeen. Maar hoe worden ze toegepast?

Laten we ze even testen.

Gisteren had ik een kort gesprek met een indiaas-uitziend meisje, die bleek in Antwerpen te zijn opgegroeid na haar adoptie. We zullen haar Y noemen, om de anonimiteit te bewaren. Ik vroeg Y waar ze vandaan was, en ze antwoordde: “Antwerpen.”

Ik wilde meer weten. “Woon je al heel je leven daar of...?”

Ze wist al direct waar ik het over had. “Ja, ik woon al heel mijn leven daar, ik ben geadopteerd en oorspronkelijk kwam ik dus uit Gujarat, in India”. Dit op een heel lichtelijk vermoeide, waarom-wil-iedereen-dit-altijd-weten toon.

Ik dacht, oei, misschien is Y het beu om altijd gedefinieerd te worden als Indisch terwijl ze eigenlijk zo Vlaams was als maar kon zijn. Ze sprak niet eens Hindi of een andere Indische taal en was nog nooit terug in haar geboorteland geweest.

Da’s een voorbeeld. Kijk nu dit filmpje voor het andere voorbeeld: http://www.upworthy.com/a-perfect-answer-to-a-super-duper-annoying-question-2

Beide dames uit onze voorbeelden beschrijven een uitstekend punt: Het suckt apenballen om steeds gezien te worden als iets dat je eigenlijk niet, of maar voor een deeltje bent.

Om even hun mogelijke gedachten in de pen te nemen: Ik snap het, ik ben op het eerste gezicht anders. Maar ik kan met jou interageren net zoals elke andere ‘normale’ Belg of ‘blanke Amerikaan’ dat kan. Ik begrijp jouw wereld waarschijnlijk beter dan jij die van mij begrijpt! Weer iemand die denkt dat minoriteiten niet in staat zijn om zich perfect in te werken in zijn samenleving. Dikke, dikke zucht.

Hmm. Lijkt mij dat mensen vaak niet hun anders-heid willen omhelzen en er gewoon bij willen horen. “Ik ben Amerikaans, van San Diego. Niet Koreaans.”

Misschien niet. Maar ik ken genoeg Amerikanen van Koreaanse afkomst om te weten dat zij vaak hun afkomst heel levend houden, door middel van literatuur, traditionele feesten en eten, en het leren van de Koreaanse taal. Mijn eigen oma is een van de meest Amerikaanse dames die je ooit zult tegenkomen, maar tegelijk zou ze niemand het ooit laten vergeten dat zij ook Koreaans van afkomst is.

Het is altijd makkelijker om niet van binnen verdeeld te zijn. Gaaf, monolithisch, eendrachtig...dit zijn allemaal woorden waar een zekere kracht van uitgaat. “A house divided against itself cannot stand”, aldus President Abraham Lincoln.

Toch geloof ik dat personen, net al maatschappijen, kracht kunnen halen uit hun diversiteit, omdat het echt, van dichtbij en persoonlijk beleven van twee verschillende soorten mensen, die verschillen doet vervagen. De wereld wordt iets breder. Let op, dit werkt volgens mij alleen écht als je die twee soorten mensen, die twee delen van jezelf, als evenwaardig behandelt, wat niet altijd makkelijk is.

Hierbij een oproep aan alle mensen die gemengde afkomst hebben, die in een voor hun vreemd land wonen, die op Erasmus of Ph. D exchange gaan, die op vakantie in het buitenland gaan, of die in multi- of ‘anders’-culturele buurt wonen:  Beleef die verschillende culturen zo persoonlijk mogelijk, verdiep jezelf erin, maar zet in geen maar dan ook GEEN ENKEL geval de ene cultuur boven de andere! Jullie hebben een unieke kans om de wereld beter te begrijpen. Don’t fuck it up – it’s harder than you think.

Om af te sluiten, hier is wat mijn broer antwoordde toen iemand hem zei dat wij voor 50% Amerikaans en 50% Belgisch waren: “Wij zijn 100% Belgisch, en tegelijk ook 100% Amerikaans!”

Liften brengt je vooruit.

Damn, ik heb echt lang nagedacht over de titel én inhoud van dit artikel. Ik wist wat ik wou. Mensen overtuigen te gaan liften. De vraag was hoe?

Ik moest al gauw ondervinden dat liften een van de laatste wilde dieren is: het laat zich absoluut niet gemakkelijk temmen. Zeker zesendertig pogingen ondernomen, allen faalden. Tot ik het eens met een stoem spin-diagram probeerde, en plots begreep ik het: liften brengt je vooruit! En dat in alle opzichten. Dat liften je dichter bij je bestemming brengt dat kon je wel raden, maar dit is misschien nieuw: het brengt je ook vooruit als mens.

Nu ja, in welke mate een lift je leven verandert heb je voor een groot stuk zelf in handen. Dus grijp de kans, en praat honderduit over alles wat je maar te binnen schiet. Je land, je lievelingsshampoo, je kat, de vlooien van je kat. Wat je maar kunt bedenken, smijt het op dashboard. Maar luister vooral naar het verhaal van met wie je meelift. Wie ze zijn, wat ze doen in het leven en of ze het graag doen. En wat ze nog willen doen/zien/bereiken. Mensen praten daar echt graag over als er je ook oprecht naar vraagt.

Wat er nog meer inzit? Wel, je kijk op mensen en bij uitbreiding de mensheid verandert tijdens het liften. Want toegegeven, elke lift begint met een voorgevoel. Of zelfs een vooroordeel. Dat is normaal. Je schat gewoon in hoe je rit gaat worden. Maar het is zo leuk als je dan vaststelt dat je er compleet naast zat. Dan pas merk je, ik ben veranderd en dat voelt zo goed.

En niet alleen over mensen verandert je mening. Soms geeft liften je ook meer zekerheid over wie je bent en wat je doet. Eén van mijn lift-gevers was een kunstenaar uit St. Paul de Vence die me eraan herinnerde wat voor een prachtig beroep architectuur is. Dat kunstenaar zijn verre van het idyllische ik-kladder-wat-ik-wil-bestaan is. Een ontmoeting als deze, beste lifter in spé, zet je écht verder op weg.

Als je jezelf beter wilt leren kennen, ga dan met zoveel mogelijk verschillende mensen om. Oftewel, ga dan liften! Je kan ook zo'n zelfzoektocht gaan doen in een afgelegen hut ver weg van alles en iedereen, maar daar leef je in je hoofd. Als je lift, zit je in een auto, en praat je met elkaar. Zo ontdek je veel sneller hoe je handelt en hoe je ineen steekt. Trouwens, hoe verschillend je ook bent, uiteindelijk kijk je een rit lang allebei door dezelfde onder de dode vliegen zittende voorruit.