Between Two Worlds

Having grown up as a Christian in both Sweden and Texas, I think it is safe to say that I have experienced two extremes: Sweden is one of the most secular countries in the world, while Texas is one of the most religious states in America (Gallup, 2008). Maybe it's because of these two extremes that I find myself in the middle on a lot of religious questions and matters, sandwiched between secularism and the Bible Belt. Or maybe it's because I'm a middle child. Whatever the case is, I would describe myself as a politial and religious moderate who's able to see both sides of an issue. The tricky thing about religion is that it often forces you to choose a side and it's usually at the risk of excluding someone or something else in the process. History bears witness to the fact that-too often-religion has been about the exclusion of an "other" rather than the inclusion that is usually taught by the very religious prophets and/or God(s) in who's name the exclusion is being done (f.e.x, Jesus). In my experience, I find that this is something a lot of those I have spoken with agree on when it comes to religion: it is dangerous & it often breeds more bad than good. For me, this is an upsetting reality to be faced with because--from my own experiences--I have seen a tremendous amount of positive things come out of religion. The problem is that the negative things are usually more salient and newsworthy  than the positive. 

I talk to a lot of people I meet about religion and beliefs because I think it's a great way to get right to the heart of how they view the world. 

For example, just yesterday while I was at the laundromat I began talking to an Indian guy there named Prem. Unprompted, he launched into an animated explanation about his past in India and about his brother who works as a doctor treating the poor for virtually no charge. He told me that part of why he doesn't like Hinduism is because instead of helping "God's creatures" they ask for money for their temples and buildings. He said that one time when his father was ill, their village priest was supposed to come to their home to perform some rituals and prayers. The priest was ill so he sent his son. The son came and performed the rituals and when Prem's family invited the son to eat dinner with them, he refused on the grounds that Prem's mother had made the rice. This was because she was from a lower caste. The sad thing is that he had already accepted candies and other gifts, all made by Prem's mother. I was stunned & saddened to hear this story because it further underlined the exclusionary nature of religion I had been hearing about from other people. I was familiar with the horrendous stories of the Westboro Baptist Church who picket people's funerals and other events yelling and condemning them to hell. But Prem's story showed me that religious exclusion can take many forms and it doesn't have to be outright hatred like what's perpetuated by the WBC: it can be as subtle as rejecting a meal offered in sincere gratitude. This story and others like it are why my views on religion and ideas about God have changed a lot in the past few years.

My parents met in bible school in Scotland and they both did missionary work in Europe, so I grew up going to church and learning about God at an early age. But it wasn't until middle school that I really made a conscious decision to follow a certain religion. This conscious decision took the form of raising my hand up during worship time at my church youth group and silently declaring by that act that I was now a "believer." I felt a lot of emotions that night and I think the strongest feeling was that of relief. It was as though a huge weight had lifted off of my shoulders and I could breathe easier. Thinking back to that night, I don't know if what I experienced was genuine or if it was simply the result of an overly emotional atmosphere.  I like to think it was the former. Later, as I began my studies at the very liberal University of Texas at Austin, the feelings of relief and peace I felt when I thought about God somewhere turned into confusion and anger--confusion about the "big questions" (i.e., why do we suffer?) and the fact that there were never any satisfactory answers; anger because the search for those answers felt impossible and meaningless. One of my favorite songs by musician David Bazan describes this feeling very accurately. He writes in 'Curse Your Branches': "digging up the root of my confusion, if no one planted it how does it grow/why are some hell-bent upon there being an answer while some are quite content to answer  'I don't know'?" (see the full song here: http://www.youtube.com/watch?v=_-Sv7PL0HCk). Like Bazan, I thought: why is it that I am struggling to justify my belief in God when other people are at peace not believing in anything? Why do we allow things like religion to separate us from each other?

Since leaving Texas and arriving in Belgium, I have made a discovery: we are all human--we share in the collective experience of humanity. Ok, duh! What's the point? The point is this: we choose to what extent we partake in that experience. It's so easy to seclude ourselves and to retract from the world behind a computer screen. But the opposite is true too: it has never before been so easy to connect with people. For example, if I hadn't taken off my headphones and asked Emile a question when I met him on the train 4 months ago, I wouldn't be writing this blog post right now. I made a decision in that moment to get out of my own little world and to participate in the real world. To me, that is what God is. God is all of the moments we take to acknowledge our collective humanity, to connect with other people, and to share in this experience of life together. That is where we find the true key to "religion"--we find it in each other. We find it by bridging cultural and societal gaps when we talk to complete strangers in a laundromat. The point of this rather disjointed article is simply to say this: We can make religion relevant again; we can make it positive and good instead of something negative and exclusionary. Life is our religion. Let's reclaim it. 

References:

http://www.gallup.com/poll/114022/State-States-Importance-Religion.aspx
Pictures: 
own production

No longer illegal.

For the abolition of the status of ‘illegal’. 

For the introduction of the word ‘newcomer'.
  
Thursdaynight. DeZomerfabriek, Antwerp. Together with a friend I stroll around on this former industrial site, which was charmingly decorated by some crazy design collective – I spotted even lampshades made out of lettuce – when suddenly I caught sight of a sticker, not much bigger then a teabag, with the words: nobody is illegal.

As a follower of alter-globalism i agreed with it immediately. So I took the sticker off and attached it to my chest pocket, like some sort of medal. But when i came home, i knew i should have another look at it. I wondered: What does it actually mean, to be illegal?
 
Let's go for a philosophical approach. To be is actually rather passive. It was my biology teacher who made me realize that. 'Enzymes' as he began ‘do nothing. They just 'are'. They just float around. All they have to do is be present." So ‘to be’ is innocent. It means existing. Doing nothing. How can you, according to some, yet be illegal?

Because you just happen to be always somewhere. And most, even almost all, somewheres belong to some one. How is that even possible?? Hah, to that question good old Rousseau has the answer! According to this French philosopher there just was this human that came across a piece of land, and he happened to be the first having the idea to put a fence around it and call it his. You see, property is not based on much.

But one can't ignore the present. Laws remain laws, we can’t go around them. But what we can do, is decide how we interprete them. If u think one should be able to live in the country of one's choice, then u should not speak of a ‘illegal’ but of a ‘newcomer’.

- Why 'newcomer'? Well, does this sound familiar. Just two weeks after the start of school a new kid joins the class. The teacher will always say something like ‘Okay guys, Tom here is new. I trust everyone tries to make him feel home and that we help him find his way around in our school.’ That’s, to the believe of this blogger, how we should deal with migration.

  
U want to choose which school you go to, right? Then why shouldn’t U be able to choose in which country you want to live. The freedom of choosing in which country one wants to live is fundamental. And if it isn’t a human right already, it should be made one. What I plea for is nothing more than a world wide Schengen-area.

1-2-3 Piano

Why is news often so cynical and dark? Luckily, those in persuit of hapiness can always find a bright spot. Just a few seconds ago a beautiful initiative caught my attention in today’s newspaper. I think it was the simplicity of the name that did dit.

1-2-3 Piano. It’s the name of a child game, in which one person has to stand against a wall with his back to the others and has to say ‘1-2-3 Piano’ in a slow way, since the others can run towards him as long as he’s turned away and try to tick him. You’re hardly a Beligian if you don’t know the game. But here it turned out to be something much more interesting!

Seven pianos were put in the streets and public buildings of Gent, that beautiful city in Belgium which you were just about to visit. ‘Play me, I’m yours’ is the concept, bringing people together trough live-music the target.  I’ve heard that one is standing under the new city-hall and one is strategicaly placed in the library. The positions of the other five you’ll have to find out. Get lucky! And let me know  how you played that pianist ;) ! (You have till the 28th of spetember.) 

picture: www.cobra.be

Schizofrenie vs. Geestverruimendheid

Onlangs zat ik op Sfinks, een wereldmuziek festival, te kijken hoe een groep Koreaanse  theater-acrobaten een Belgisch publiek en mezelf vermaakte. Om even alle twijfels van de baan te vegen, ik ben zelf ook een volwaardige Belg, Vlaming, Vlaams-Brabandenaar, Tervurenaar en wat wil je nog meer.

Ik heb echter ook Koreaanse overgrootouders. Dus tijdens de show, die met zijn mix van slapstick, zelfspot en acrobatische kunstjes heel het publiek mee had, was mijn eerste gedachte: Deze Koreanen zijn best grappig. Ik ben trots dat mijn ‘roots’ ook in deze cultuur liggen. Ik nam het mezelf voor om meer te weten te komen over deze Koreaanse ‘roots’.

Toen sprong er opeens een engeltje op mijn schouder (die verdacht veel leek op de oprichter van deze blog) die vroeg: Was het wel de moeite waard om helemaal op te gaan in een gemeenschap waar je drie generaties van verwijderd bent? Moeten mensen altijd die drang hebben om zich te definieren als iets anders? Zijn mensen niet gewoon mensen, en moeten we niet focusen op de gelijkenissen, en de verschillen stilaan beginnen vergeten?

Na lang overpeinzen van dit probleem, dacht de schrijver het antwoord gevonden te hebben. Mensen die geboren zijn met twee verschillende achtergronden, hebben een KEUZE.

- Ofwel zeg je: wij zijn anders, wij Koreanen hebben iets speciaals dat onmogelijk gevolgd kan worden door jullie, Vlamingen/Belgen/Europeanen. Wij zijn hetzelfde als andere Koreanen maar anders dan jullie.

- Ofwel kunnen we het opvatten als een kans, een rijkdom, een inzicht. Omdat mijn ouders elkaar leuk genoeg vonden, ondanks hun culturele verschilletjes, om kinderen te maken, heb ik de unieke mogelijkheid om in die twee culturen te kijken alsof ze alletwee die van mij zijn. Ik ben meer gemotiveerd om mijn inzicht in de Koreaanse cultuur te verrijken omdat ik Koreaanse voorouders heb.

Al de eigenaardigheden en unieke kantjes aan al de verschillende soorten mensen in de wereld zijn nog thuis te brengen voor iedereen die zichzelf ook een Homo sapiens sapiens noemt, en dat zie je net beter als je de kans hebt om twee soorten mensen van dichtbij mee te maken. Door twee verschillende dingen te zijn besef je dat die twee identiteiten eigenlijk niet zo ver uit elkaar liggen. De verschillen zijn er niet om geschuwd te worden, mits je altijd, altijd, altijd in je achterhoofd houdt wat dat schouder-engeltje  vertelde: Mensen zijn gewoon mensen. Ze lachen, leven, lijden, vrijen, boeren, scheten vaak op heel andere manieren of in andere maten, maar uiteindelijk doen ze het wel allemaal.

Allemaal goed en wel, zult u denken, die utopische ideeen. Maar hoe worden ze toegepast?

Laten we ze even testen.

Gisteren had ik een kort gesprek met een indiaas-uitziend meisje, die bleek in Antwerpen te zijn opgegroeid na haar adoptie. We zullen haar Y noemen, om de anonimiteit te bewaren. Ik vroeg Y waar ze vandaan was, en ze antwoordde: “Antwerpen.”

Ik wilde meer weten. “Woon je al heel je leven daar of...?”

Ze wist al direct waar ik het over had. “Ja, ik woon al heel mijn leven daar, ik ben geadopteerd en oorspronkelijk kwam ik dus uit Gujarat, in India”. Dit op een heel lichtelijk vermoeide, waarom-wil-iedereen-dit-altijd-weten toon.

Ik dacht, oei, misschien is Y het beu om altijd gedefinieerd te worden als Indisch terwijl ze eigenlijk zo Vlaams was als maar kon zijn. Ze sprak niet eens Hindi of een andere Indische taal en was nog nooit terug in haar geboorteland geweest.

Da’s een voorbeeld. Kijk nu dit filmpje voor het andere voorbeeld: http://www.upworthy.com/a-perfect-answer-to-a-super-duper-annoying-question-2

Beide dames uit onze voorbeelden beschrijven een uitstekend punt: Het suckt apenballen om steeds gezien te worden als iets dat je eigenlijk niet, of maar voor een deeltje bent.

Om even hun mogelijke gedachten in de pen te nemen: Ik snap het, ik ben op het eerste gezicht anders. Maar ik kan met jou interageren net zoals elke andere ‘normale’ Belg of ‘blanke Amerikaan’ dat kan. Ik begrijp jouw wereld waarschijnlijk beter dan jij die van mij begrijpt! Weer iemand die denkt dat minoriteiten niet in staat zijn om zich perfect in te werken in zijn samenleving. Dikke, dikke zucht.

Hmm. Lijkt mij dat mensen vaak niet hun anders-heid willen omhelzen en er gewoon bij willen horen. “Ik ben Amerikaans, van San Diego. Niet Koreaans.”

Misschien niet. Maar ik ken genoeg Amerikanen van Koreaanse afkomst om te weten dat zij vaak hun afkomst heel levend houden, door middel van literatuur, traditionele feesten en eten, en het leren van de Koreaanse taal. Mijn eigen oma is een van de meest Amerikaanse dames die je ooit zult tegenkomen, maar tegelijk zou ze niemand het ooit laten vergeten dat zij ook Koreaans van afkomst is.

Het is altijd makkelijker om niet van binnen verdeeld te zijn. Gaaf, monolithisch, eendrachtig...dit zijn allemaal woorden waar een zekere kracht van uitgaat. “A house divided against itself cannot stand”, aldus President Abraham Lincoln.

Toch geloof ik dat personen, net al maatschappijen, kracht kunnen halen uit hun diversiteit, omdat het echt, van dichtbij en persoonlijk beleven van twee verschillende soorten mensen, die verschillen doet vervagen. De wereld wordt iets breder. Let op, dit werkt volgens mij alleen écht als je die twee soorten mensen, die twee delen van jezelf, als evenwaardig behandelt, wat niet altijd makkelijk is.

Hierbij een oproep aan alle mensen die gemengde afkomst hebben, die in een voor hun vreemd land wonen, die op Erasmus of Ph. D exchange gaan, die op vakantie in het buitenland gaan, of die in multi- of ‘anders’-culturele buurt wonen:  Beleef die verschillende culturen zo persoonlijk mogelijk, verdiep jezelf erin, maar zet in geen maar dan ook GEEN ENKEL geval de ene cultuur boven de andere! Jullie hebben een unieke kans om de wereld beter te begrijpen. Don’t fuck it up – it’s harder than you think.

Om af te sluiten, hier is wat mijn broer antwoordde toen iemand hem zei dat wij voor 50% Amerikaans en 50% Belgisch waren: “Wij zijn 100% Belgisch, en tegelijk ook 100% Amerikaans!”

Liften brengt je vooruit.

Damn, ik heb echt lang nagedacht over de titel én inhoud van dit artikel. Ik wist wat ik wou. Mensen overtuigen te gaan liften. De vraag was hoe?

Ik moest al gauw ondervinden dat liften een van de laatste wilde dieren is: het laat zich absoluut niet gemakkelijk temmen. Zeker zesendertig pogingen ondernomen, allen faalden. Tot ik het eens met een stoem spin-diagram probeerde, en plots begreep ik het: liften brengt je vooruit! En dat in alle opzichten. Dat liften je dichter bij je bestemming brengt dat kon je wel raden, maar dit is misschien nieuw: het brengt je ook vooruit als mens.

Nu ja, in welke mate een lift je leven verandert heb je voor een groot stuk zelf in handen. Dus grijp de kans, en praat honderduit over alles wat je maar te binnen schiet. Je land, je lievelingsshampoo, je kat, de vlooien van je kat. Wat je maar kunt bedenken, smijt het op dashboard. Maar luister vooral naar het verhaal van met wie je meelift. Wie ze zijn, wat ze doen in het leven en of ze het graag doen. En wat ze nog willen doen/zien/bereiken. Mensen praten daar echt graag over als er je ook oprecht naar vraagt.

Wat er nog meer inzit? Wel, je kijk op mensen en bij uitbreiding de mensheid verandert tijdens het liften. Want toegegeven, elke lift begint met een voorgevoel. Of zelfs een vooroordeel. Dat is normaal. Je schat gewoon in hoe je rit gaat worden. Maar het is zo leuk als je dan vaststelt dat je er compleet naast zat. Dan pas merk je, ik ben veranderd en dat voelt zo goed.

En niet alleen over mensen verandert je mening. Soms geeft liften je ook meer zekerheid over wie je bent en wat je doet. Eén van mijn lift-gevers was een kunstenaar uit St. Paul de Vence die me eraan herinnerde wat voor een prachtig beroep architectuur is. Dat kunstenaar zijn verre van het idyllische ik-kladder-wat-ik-wil-bestaan is. Een ontmoeting als deze, beste lifter in spé, zet je écht verder op weg.

Als je jezelf beter wilt leren kennen, ga dan met zoveel mogelijk verschillende mensen om. Oftewel, ga dan liften! Je kan ook zo'n zelfzoektocht gaan doen in een afgelegen hut ver weg van alles en iedereen, maar daar leef je in je hoofd. Als je lift, zit je in een auto, en praat je met elkaar. Zo ontdek je veel sneller hoe je handelt en hoe je ineen steekt. Trouwens, hoe verschillend je ook bent, uiteindelijk kijk je een rit lang allebei door dezelfde onder de dode vliegen zittende voorruit.

Voor mij nog een Couleur Café, alstublieft!

 

Couleur Café was ongelofelijk fantastisch! En ik zou het daar eigenlijk bij moeten laten. Gewoon lof. Maar toch wil ik even meedelen waarom een bezoek aan Couleur Café meer kan opleveren dan een doortocht op een doorsnee-festival weide. Maar kom anders even in de sfeer door deze schijf op te leggen..

Dus, waarom is CC geen festival als alle andere? Wel, er zijn de multiculturele muzikanten, eetstandjes uit alle werelddelen en het milieuvriendelijk afvalbeleid. Maar, en dit is voor deze blog het voornaamste, CC kan een wereldburger van u maken. Je vergeet spontaan dat zwarten zwart zijn. Het zijn gewoon mensen die ook naar muziek aan het luisteren zijn. Evident zegt u? Nou, ik zal u eerlijk bekennen van niet.

Net zoals voor vele Vlamingen, die niet het voorrecht hebben gehad om in een stad op te groeien, was mijn jeugd blank. De bakker was blank, de leerkrachten waren blank en vrijwel alle klasgenootjes waren blank. Enkel de koffie, die zag zwart. Hierdoor ontstond haast onvermijdelijk een ‘wij-zij’ gevoel. Uiteraard ben ik bewust geen racist. 

Maar je lichaam hou je niet voor de gek. Zo vroeg onlangs een jonge zwarte vrouw me op de Keyserlei ‘Waar is de Elisabeth ?’.  De vraag hield op het eerste zicht geen steek, dus ik vermoedde één of ander afleidingsmanoeuvre voor een opgezette diefstal. Ik zei hierop nogal ruw ‘Geen idee.’ en liep door. Enkele seconden later besefte ik dat ze waarschijnlijk de ‘Elisabeth-shouwburg’ bedoelde die vlakbij onze ontmoetingsplek lag. Maar te laat, mijn instinctief oordeel was geveld.  Shit, dacht ik, wat gedaan tegen zoveel vooroordeel?

Een ticket voor Couleur Café! Het is de ideale behandeling tegen hokjesdenken. Je zet je met je luie krent naast een andere luie krent. En of die krent nu zwart is of blank is, het lijkt plots de meest absurde vraag op aarde. Die ander houdt toch ook gewoon van muziek? Zo lachte ik samen met twee leuke donkere jongens mijn tanden bloot toen Tarrus Riley Rebel inzette, een sax begon te kreunen en plots ook nog de zon doorbrak. Dan was de wereld in het klein écht even perfect. 

Ik las in deStandaard dat betreurd werd dat er een ‘verblanking’ te zien was in het publiek. Dat is jammer, want zo kan ‘de mozaïek van huidskleuren’ (dixit Michel Durieux in BDW) inderdaad terug veranderen in een witte wei. Maar bon, we blijven optimistisch. Laat dit dan een witte vlag zijn, die wuift en duidelijk maakt dat we een publiek zijn dat openstaat voor iedereen!

afbeelding: Tarrus Riley op CC - bron: screenshot youtube 

Ze zijn zo iconisch, meneer!

Oké, ik wou met een ander onderwerp deze blog beginnen, iets over containerparken, maar de beelden die een goede vriend me vandaag toestuurde raakten me hard. Zo hard dat ze de ‘goesting’ een blog op te richten, veranderden in een dringende noodzaak! Eén beeld van de Braziliaanse sociale aardbeving kon deze beginnende blogger wakkerschudden. Wat doet het met u?

Hoet af voor degene die deze enscenering heeft bedacht. Een paar felle spots en een staaltje iconische architectuur, meer heeft een beetje revolutionair niet nodig . Ik zie Oscar Niemeyer, de architect van het staaltje, tevreden glimlachen in zijn graf. De man zei eens dat zijn gebouwen het leven van de armen niet konden verbeteren. Welnu meneer Niemeyer, zoals je hierboven ziet heb je je schielijk vergist! En het mag gezegd, het is van de val van muur geleden dat we zo’n historische foto’s kregen. Daar zit jouw trillende lijn zeker ergens voor tussen. Maar de vraag is, staan we echt op een kantelmoment?

Geen betere bron, dan mijn goede vriend en Braziliaanse kotgenoot Du! 

- Du, wat gebeurt er allemaal in Brazilië?’

 Hij verlaat de deuropening en zet zich in de gang, klaar om mij de situatie genuanceerd uit te leggen.

- ‘Wel’ begint hij ‘Het is begonnen in Sao Paulo. Ze hebben de prijs van een ticket  voor het openbaar vervoer van 3 reais naar 3 reais 20 verhoogt. Maar gemiddeld verdienen wij in Brazilië 700 reais per maand, dus dat zou betekenen dat als we één keer ergens heen en terug gaan we bijna 7 reais betalen, ofwel 1% van het loon. Dat vonden mensen de druppel. Ofwel werden de tickets terug goedkoper, ofwel Sao Paulo vai parar. wat Sao Paulo gaat stoppen betekent. Iedereen werd gevraagd mee te protesteren. De reactie van de politie was ronduit agressief. Mensen reageerden hierop geshockt, want het leek of ze plots in een dictatuur leefden, en niet in een democratie. Deze politieacties, staken het vat buskruit pas echt aan. Mensen zagen ineens de kans schoon de corruptie aan te klagen. En zo verspreidde de golf van verontwaardiging zich naar Rio, en later naar Brasilia.’ 

 - 'Maar de protesten zijn echt gigantisch, het lijkt of iedereen, arm én rijk, de straat op is.'

- ‘Ja, dat is zo.’ 

Als arm en rijk samen de straat opkomen, dan weet je dat het mis zit. Ik stelde Du, in de goede geest van deze blog, nog één kritische vraag. 

- ‘Protest, allemaal goed en wel, maar als je niets voorstelt, dan blijft het gewoon zagen.’ 

Du knikt - ‘Hun eerste eis is dat de prijs voor het openbaar vervoer daalt. En daarna hebben ze nog andere standpunten.’

Vechten voor een gemeenschappelijk doel doet verschillen vergeten. Dat is bekend. Ik hoop gewoon dat, te midden van al dat tumult, een moeder uit de favela en rijke uit de middenklasse, elkaar even in de ogen kijken, en weten: wij zijn hetzelfde.  

Verdorie toch! Net als je denkt dat we allemaal indommelen achter onze pc’s, wat in het geval van de auteur bij het ter perse gaan bijna zo is, gebeurd er dit! Het volk, ja, het echte volk, krijgt een vonk. Je ziet het in hun ogen. Moeite doen voor een ideaal, we waren al bijna vergeten hoe (iconisch) dat eruit ziet. 

afbeelding: g1.globo.com