Couleur Café was ongelofelijk fantastisch! En ik zou het daar eigenlijk bij moeten laten. Gewoon lof. Maar toch wil ik even meedelen waarom een bezoek aan Couleur Café meer kan opleveren dan een doortocht op een doorsnee-festival weide. Maar kom anders even in de sfeer door deze schijf op te leggen..
Dus, waarom is CC geen festival als alle andere? Wel, er zijn de multiculturele muzikanten, eetstandjes uit alle werelddelen en het milieuvriendelijk afvalbeleid. Maar, en dit is voor deze blog het voornaamste, CC kan een wereldburger van u maken. Je vergeet spontaan dat zwarten zwart zijn. Het zijn gewoon mensen die ook naar muziek aan het luisteren zijn. Evident zegt u? Nou, ik zal u eerlijk bekennen van niet.
Net zoals voor vele Vlamingen, die niet het
voorrecht hebben gehad om in een stad op te groeien, was mijn jeugd blank. De
bakker was blank, de leerkrachten waren blank en vrijwel alle klasgenootjes
waren blank. Enkel de koffie, die zag zwart. Hierdoor ontstond haast
onvermijdelijk een ‘wij-zij’ gevoel. Uiteraard ben ik bewust geen racist.
Maar je lichaam hou je niet voor de gek. Zo
vroeg onlangs een jonge zwarte vrouw me op de Keyserlei ‘Waar is de Elisabeth ?’. De vraag hield op het eerste zicht geen
steek, dus ik vermoedde één of ander afleidingsmanoeuvre voor een opgezette
diefstal. Ik zei hierop nogal ruw ‘Geen idee.’ en liep door. Enkele seconden
later besefte ik dat ze waarschijnlijk de ‘Elisabeth-shouwburg’ bedoelde die vlakbij onze ontmoetingsplek lag. Maar te laat, mijn instinctief oordeel was geveld. Shit, dacht ik, wat gedaan tegen zoveel
vooroordeel?
Een ticket voor Couleur Café! Het is de ideale
behandeling tegen hokjesdenken. Je zet je met je luie krent naast een andere
luie krent. En of die krent nu zwart is of blank is, het lijkt plots de meest
absurde vraag op aarde. Die ander houdt toch ook gewoon van muziek? Zo lachte
ik samen met twee leuke donkere jongens mijn tanden bloot toen Tarrus Riley
Rebel inzette, een sax begon te kreunen en plots ook nog de zon doorbrak. Dan was
de wereld in het klein écht even perfect.
Ik las in deStandaard dat betreurd werd dat er
een ‘verblanking’ te zien was in het publiek. Dat is jammer, want zo kan ‘de mozaïek van huidskleuren’ (dixit Michel Durieux in BDW) inderdaad terug
veranderen in een witte wei. Maar bon, we blijven optimistisch. Laat dit dan
een witte vlag zijn, die wuift en duidelijk maakt dat we een publiek zijn dat
openstaat voor iedereen!
afbeelding: Tarrus Riley op CC - bron: screenshot youtube
afbeelding: Tarrus Riley op CC - bron: screenshot youtube
Cool tekstje Daan! Om naast uw Keyserlei-ervaring nog een voorbeeld te geven van vooroordelen in actie: Terwijl ik rondliep op het Couleur-terrein met een gigantische biertoren, bood een groep jongemannen mij nog een leeg bierbekertje aan. Vriendelijk, toch? Alleen was het bekertje smerig en platgedrukt, en bevond het zich onder de voet van de man die het mij had aangeboden. Hij had net zo goed kunnen zeggen: Hier, Fido, pak het bekertje!
BeantwoordenVerwijderenMacklemore ging net beginnen en ik wou mijn plaatsje vooraan terug veroveren, dus ik liep gewoon door. Laat ze hun spelletje maar spelen.
Een van hen kwam mij echter achterna, en bood mij twee pinten aan. Onmiddelijk begonnen in mijn hoofd de paranoia alarmbellen af te gaan. Wat als die dude er voor de grap wat ecstasy of GHB of pis heeft ingedaan? Nope, die biertjes mag hij houden. Zijn reactie had iets van: allez, ge moet het zelf weten, gij vreemde-kwiet-die-geen-gratis-bier-aanneemt.
Mijn punt: Die kerels waren allemaal van Noord-Afrikaanse afkomst. Vertrouwde ik hun pintjes niet omdat het flauwe grapjassen waren, of omdat het Maghrebijnse flauwe grapjassen waren? Hopelijk het eerste, maar waarschijnlijk ook ergens het tweede.